fbpx

Prachtig kleurrijke ontwerpen kenmerken haar werk. Sarie, 29 jaar, reist momenteel al tekenend en schilderend Europa door met haar cacmper, man en 3 katten. Voor haar creatieve onderneming StudioSarie maakt ze allerlei ontwerpen in opdracht, geinspireerd op de natuur. Wow, heel gaaf natuurlijk, maar hoe is ze deze weg ingeslagen en welke obstakels is ze allemaal tegengekomen? Laat je inspireren door het interview dat ik met haar deed.

Leestijd: 9 minuten. Geen zin om te lezen? Scroll naar beneden voor de podcast versie!

  1. Hoe zag je leven eruit vóór je creatieve onderneming?

Er is niet zo’n duidelijke vóór en ná in mijn leven te ontdekken; het creatieve zat altijd al in me en het ondernemerschap is er op natuurlijke wijze langzaam bij ingeslopen.

Na de middelbare school riep heel mijn hart dat ik naar de kunstacademie wilde, maar het duiveltje op mijn schouder zei me dat daarmee geen brood te verdienen viel. Dat het geen “realistische” keuze was. Dus worstelde ik me door een Bachelor en twee Masters in de Psychologie. Na mijn studie ben ik 3 maanden gaan backpacken in Thailand. Toen ik terug kwam vond ik geen baan in mijn vakgebied, woonde ik antikraak en knoopte ik de eindjes aan elkaar met 3 baantjes. Daar begon het idee al te borrelen dat ik veel liever iets als zelfstandige zou doen en dan op creatief vlak.

Toen ik tijdelijk zonder werk zat, startte ik mijn webshop “havesomehappy”, die nooit echt van de grond kwam. Ik had gewoon nul commercieel inzicht ;). Praaaaaachtige website, geen bezoekers. Ik verkocht allerlei happy stuff, waarvan ik veel zelf maakte. Van armbandjes tor wandhangers. En hoewel ik vervolgens toch op een kantoor belandde, heeft het creatieve ondernemerschap me daarna nooit meer losgelaten.

  1. Hoe ging je om met het feit dat niet alles in één keer lukte zoals je dat misschien voor je had gezien?

Oh, ik heb al meer dan eens bij de pakken neergezeten. Soms ook het werk helemaal neergelegd. Maar meer dan een week of 2 houd ik dat niet vol. Want dat vuurtje laait toch wel weer op ;). Niet door blijven douwen als het écht even niet leuk meer voelt, is overigens wel heel belangrijk voor me.

  1. Wat was het moment dat er een knop om ging en je besloot fulltime te gaan voor StudioSarie?

Ik weet nog goed dat ik na een heftig jaar eindelijk een baan binnensleepte – soort van binnen mijn vakgebied – bij een bekende grote organisatie. Het betekende het einde van de bijstand en man wat was ik daar blij mee! Eindelijk had ik het “normale” volwassen leventje: een huis, een partner en een prima betalende baan van 9 tot 5. Ik had er voor gevochten… en toch wist ik toen ik met één voet over de drempel van mijn nieuwe werkplek stond al: dit is niet mijn eindstation. Mijn baan als gezinsondersteuner, waarbij ik heftige gesprekken aanging over huiselijk geweld, kostte me op den duur al mijn energie en levenslust.

Ik denk trouwens ook dat ik misschien gewoon niet zo goed pas in de huidige maatschappij zoals hij nu is ingericht. Er wordt zoveel druk op je gelegd om te presteren. Een aantal jaar geleden besefte ik me dat ik niet zoveel tijd (en dus LEVEN) wilde verdoen met activiteiten waarvoor ik geen passie voelde, zodat ik met mijn verdiende geld allerlei dingen kon kopen die ik eigenlijk niet nodig had. Ik voel me meer verbonden met de eenvoud van de natuur. Daar is alles simpelweg zoals het is. Heeft alles haar eigen ritme. Klopt het. Eenvoud.

In mijn vrije tijd bleef ik bezig met tekenen en schilderen. Toen een van mijn tekeningen (een totemdier met houtjes eraan) enorm aansloeg op Facebook, werd StudioSarie geboren. Er waren kennelijk liefhebbers voor mijn werk, wat mij het vertrouwen gaf om ermee verder te gaan. Want dan is het alleen een kwestie van de juiste mensen (blijven) bereiken. Het is vanaf toen eigenlijk altijd mijn doel gebleven hier ooit volledig mijn brood mee te verdienen. Ik stortte me er volledig op om mijn Etsy store winstgevend te krijgen. Na werktijd tekende en schilderde ik huisdierportretten en totemdieren in opdracht. Op den duur ging ik minder uren werken voor mijn baas en meer voor mijzelf. Toen ik na 3 jaar fysiek ziek werd van mijn baan, besloot ik dat het welletjes was geweest. Dat was een half jaar voordat we met onze camper uit Nederland vertrokken!

  1. Welke weerstanden heb je daarvoor moeten overwinnen om die keuze te maken en wat heeft het je opgeleverd?

In het diepe springen betekent altijd het opgeven van allerlei zekerheden. Ik wist niet of het me ging lukken. Heel eerlijk, ik weet nog steeds niet of ik met StudioSarie succesvol genoeg kan zijn om permanent in mijn levensonderhoud te voorzien. En ik denk dat dat ook precies het punt is: zeker weten doe je het nooit. Wat ik wel weet is dat creëren iets is waar ik blij van word. Ik heb besloten dat dit iets is wat ik wil en kan en ga doen. Blijf doen. Zo lang als het vuurtje blijft branden. En daarmee is de toekomst altijd rooskleurig. Want waar ik ook eindig, ik weet dat deze drijfveer me voorziet van een sprankelend soort levensenergie. Alle drempels die ik neem en ervaring die ik opdoe, voegen alleen maar toe aan mijn persoonlijke groei.

Ik probeer mijn energie nu uitsluitend te gebruiken om bij te dragen aan mijn eigen levensgeluk en dat van anderen, en aan de kleine dingen waarvan ik denk dat de wereld een mooiere plek wordt. Het schilderen en vormgeven is daarbij een passie die niet makkelijk te blussen is en die, zolang ik deze blijf voeden, alleen maar groter en groter groeit. Ik zie dat mijn talent zich ontwikkelt, mijn klantenkring zich uitbreidt, ik op allerlei vlakken professioneler word en meer plezier haal uit wat ik doe. Ik zie ook dat er nog een lange weg te bewandelen is, en ik verwelkom het avontuur!

Zo leven voelt voor mij zo eindeloos veel logischer dan mijn adem verspillen aan allerlei onzin omdat het boekje het nu eenmaal zo voorschrijft!

“Met een groots doel voor ogen kan het lastig zijn om eerlijk te blijven kijken naar jezelf in het moment. Door altijd dicht bij mezelf te blijven weet ik zeker dat ik een pad bewandel dat bij me past. ”

  1. Als je terug gaat naar het moment toen je bijvoorbeeld nog een baan in loondienst had. Had je toen al het beeld van StudioSarie? Of was je droom toen nog vaag/anders en hoe is dit concreter geworden?

Ik wist al snel dat ik liever voor mezelf wilde werken dan in loondienst. Werken voor een baas is in zekere zin makkelijker dan voor jezelf zorgen, maar het leverde mij ook bergen frustratie op. Ik kon vaak mijn ei niet kwijt, voelde me opgesloten en er leek geen baan te bestaan die goed aansloot bij mijn specifieke talenten en behoeften.

Ik heb een tijdlang, tijdens en vlak na mijn studie, gedacht dat ik met mensen wilde werken. Kinderen voornamelijk. Ik heb een-op-een begeleiding geboden aan jongeren met o.a. ASS en daar kon ik een berg creativiteit in kwijt. Dat stukje van mezelf was altijd al belangrijk voor me. Wat wel en niet goed voelde heb ik verder mogen leren door ervaring, en is door de jaren ook veranderd. Nu werk ik met mensen, én kan ik mijn creativiteit letterlijk op papier kwijt. Dat is eigenlijk een beetje de hemel voor mij.

StudioSarie heeft zichzelf ook echt moeten ontwikkelen; in het begin wilde ik álles wel wilde doen om maar niet vast te blijven zitten in een leven waar ik niet gelukkig van werd. In de afgelopen 2 jaar heeft mijn (werk)stijl steeds duidelijkere vormen aangenomen door o.a. heel scherp te blijven op de dingen die ik wel en niet wil. Met een groots doel voor ogen kan het lastig zijn om eerlijk te blijven kijken naar jezelf in het moment. Door altijd dicht bij mezelf te blijven weet ik zeker dat ik een pad bewandel dat bij me past. 

Soms merk ik dat ik geen plezier heb in wat ik aan het doen ben, en dan probeer ik daar een les uit te trekken. Ik heb bijvoorbeeld een hele tijd geprobeerd om mijn vrije werk en printjes aan de man te brengen, maar kennelijk was dat gewoon niet mijn ding. Ik voelde me alleen, zo zonder in contact te zijn met degene bij mijn werk uiteindelijk ging belanden. In opdracht werken is wél helemaal mijn ding, maar niét als jij een logo wilt van een te dikke hamster in gele regenjas. Uh wacht…. oke, eigenlijk klinkt dat gewoon best awesome, haha. Maar er zijn dus echt dingen die niet bij me passen. Met Valentijn hartjes schilderen omdat dat lekker verkoopt, bijvoorbeeld. Verder ontdekte ik ook wie mijn favoriete klanten zijn, welke opdrachten het best bij mij passen en durf ik nee te zeggen tegen comissies waar mijn hart niet sneller van gaat kloppen. Voor mij was dat een proces wat heel erg op gevoel heeft plaatsgevonden, en wat ook echt zijn tijd nodig had. Door regelmatig stil te staan bij hoe blij (of gefrustreerd!) ik word van wat ik doe, worden mijn drijfveren steeds helderder.  ‘Do what feels good’, dus.

“Ik vind het belangrijk om met al mijn werk iets te zeggen over wie ik ben en hoe ik de wereld zie: Een magische plek vol natuurwonderen die gebaat is bij een beetje extra liefde en simpliciteit.”

  1. Wat is je grootste drijfveer achter StudioSarie? Wat maakt dat je hier elke dag voor op staat? Heb je een bepaalde boodschap/missie die je wilt uitdragen?

Kijk, weet je wat het mooie is? Ik sta niet op met het idee dat ik aan het werk moet; ik leef gewoon mijn leven. En StudioSarie is daar een groot onderdeel van. Ik heb het geluk dat ik de dingen kan doen die ik het liefste doe, en dat er mensen zijn die daar waarde in zien en mij willen supporten op mijn pad. Of nouja, geluk… ik heb het lot natuurlijk wel ook een handje geholpen.;) Ik vind het belangrijk om met al mijn werk iets te zeggen over wie ik ben en hoe ik de wereld zie: Een magische plek vol natuurwonderen die gebaat is bij een beetje extra liefde en simpliciteit. Op mijn eigen kleine manier draag ik bij aan het creëren van meer aandacht en verbinding. Met elkaar. Met de natuur. En voor hoe simpel het leven eigenlijk kan zijn.

  1. Hoe is het je gelukt om alle ideeën over hoe werk eruit moet zien los te laten? Het 9 tot 5 ding, dat er geld binnen moet komen. Gewoon je leven leven klinkt echt fantastisch, maar hoe heb je hier aan toe kunnen geven?

Heel eerlijk gezegd is dat pas helemaal gelukt toen ik financiele vrijheid had. Hm wacht nee. Dat klopt eigenlijk niet. Ik denk dat oms camperavontuur dat teweeggebracht heeft. Op alle vlakken in mijn leven: loslaten, go with the flow (lekker cliché he!). Vandaag sta ik op en kijk ik wat de dag brengt. Dat gevoel. Zin om te tekenen of schilderen is er altijd wel, dat maakt het makkelijk om het niet als werk te zien. Er zijn natuurlijk wel allerlei randzaken waar ik ook wat uurtjes aan kwijt ben. Maar die doe ik dus met liefde als ik daardoor zo creatief bezig kan blijven! En sinds ik mezelf geen vast aantal werkuren per dag of deadlines opleg gaat alles zo veel soepeler…… Als ik het loslaat valt het op zijn plek. Zo lijkt het met alles te zijn. Maar dat is ook eng. Want je weet niet wáár het precies gaat vallen. En ik ben vreselijk slecht in loslaten. Maar ik heb in het verleden zó erg aan zoveel dingen vastgehouden, dat de boel vanzelf in elkaar klapte. En toen ontdekte ik dat de wereld nog steeds gewoon verder draaide, ook al glipte alles door mijn vingers. Dat was enorm bevrijdend. Dus mijn advies om los te laten; gun het jezelf om op je plaat te gaan, haha. 

  1. Hoe kijk je terug op de reis die je hebt gemaakt? Een droom kan heel rozenkleurig zijn natuurlijk, is dat het ook geweest of zijn er dingen ‘tegen gevallen’/ reality checks gehad/ moeilijkheden ontstaan? Hoe ben je hiermee omgegaan? Oftewel, wat heeft het volgen van je vuurtje jou gedaan?

Het was en is allemaal één grote reality check. Maar is het leven dat sowieso niet? Ik denk dat als je ergens voor gaat, obstakels onvermijdelijk zijn. Je kan dan met je hoofd tegen zo’n muur aan blijven bonken, of omlopen om een andere weg te vinden. Mischien zelfs wel een nieuwe bestemming kiezen? Of simpelweg gewoon even pauze nemen en ademhalen tot het er allemaal wel weer wat rooskleuriger uitziet. In mijn ervaring bevinden de meeste obstakels zich uiteindelijk namelijk gewoon in je hoofd. Dus hoe ik daar concreet mee om ga? Ik focus me op wat ik nú wil doen. Wat nu wél goed voelt. En ga er dan vanuit dat dat ook echt goed is. Zelfs als dat betekent dat ik een maand van social media verdwijn of alleen nog maar paarse vossen teken.

  1. Je hebt al een paar keer je Camper avontuur genoemd: met je man en katten Europa door. Kun je hier eens wat meer over vertellen? Hoe is dat zo gekomen?

Oeh! Dat is nog een heel verhaal apart. We leven nu zo’n 8 maanden in de camper en zijn ons aan het oriënteren om grond te kopen waarop we ons eigen ecohuis zullen gaan bouwen. Terug naar de natuur. Leven met de basis en in vrijheid. Dat is heel in het kort waar het ons allemaal om gaat! Hoewel we (letterlijk) al een flinke weg afgelegd hebben, staan we tegelijk ook nog maar aan het begin van ons grote avontuur. Als je meer wilt weten over hoe we hier beland zijn en waar de reis ons nog gaat brengen volg dan A Wild Journey, dan blijf je ook gelijk up to date over ons boek dat we komend jaar hierover willen uitbrengen. Uiteraard mét mooie illustatries door mij!

  1. Het klinkt alsof je echt iemand bent die zoveel mogelijk haar vuurtje achterna gaat. Wat is hier de aanleiding voor geweest?

Bezield leven is a blessing and a curse. Ik kan intens gelukkig zijn met hele kleine dingen, maar de wereld ook zien als een lelijke donkere plek wanneer ik dingen doe die voor mijn gevoel niet kloppen. Ik vind het simpelweg belangrijk om gelukkig te zijn, en voor mij is mijn hart volgen daarin de enige weg.

  1. Ik geloof ook heilig in het volgen van je inner spark. Maar soms komt je verstand er ook tussen. Hoe maak je volgens jou het onderscheid in de ene stem die je verlangens duidelijk maken en in de andere stem die je veilig wilt houden?

Haha, bij mij gaat dat meestal zo: Gevoel: Jaaaaaa, dit wil ik. Ga er voor! Verstand: Zou je dat nu wel doen? *neemt een verstandig besluit* Gevoel: Ja maar.. maar… aahhhhhw come on! Verstand: NEE! *blijft bij verstandig besluit* Gevoel: <3 <3 <3 *volgt hart met glimlach van oor tot oor* Soms pakt dit uit zoals ik had gehoopt, en soms ook niet. Maar wanneer mijn gevoel maar niet wil inperken, is het eigenlijk altijd de moeite waard het in ieder geval een kans te geven. Al is het maar om zeker te weten dat dat toch niet de juiste weg was voor mij.

  1. Welke inspiratiebronnen zorgen ervoor dat jij elke keer als je een beetje van je kern afdrijft, je weer de liefde en inspiratie terug vindt?

De natuur! Een blik op een oude eik die daar al 150 jaar op één plek een beetje de wereld staat te aanschouwen, of de maan die het licht van de zon weerkaatst en daarmee het water beschijnt wat in een eindeloze cyclus verdampt en weer neerregent op de aarde…. Dan realiseer ik me hoe klein ik ben, hoe nietig. En tegelijk hoe f*cking bijzonder het is dat ik hier mag zijn en dit allemaal meemaak. Precies dat gevoel ik wil ik delen via mijn kunst.

    13. Er zijn heel veel vrouwen (en mannen natuurlijk ook) die ergens een diep verlangen hebben om een omslag te maken in hun leven. Of dat nou op gebied van werk is of op relaties of whatever, maar die de stap (nog) niet durven te zetten. Wat zou je tegen deze vrouwen (en mannen) zeggen? Wat is jouw tip?

Of je er nu voor gaat, of blijft waar je staat, de wereld draait toch wel door. Al die duizenden keuzes die we kunnen maken op een mensenleven, wie kan daar nu nog het overzicht in bewaren? Ga links, of ga rechts maar welke weg je ook kiest, wees gelukkig met waar je bent en wat je doet. Dan zijn dingen als ‘succes’en ‘zekerheid’ ineens een stuk minder belangrijk. Sommige mensen vinden het een eng idee om maar een klein deeltje te zijn in een groter geheel, omdat ze zich niet zo klein willen voelen. Ik vind het enorm bevrijdend. Want als het er allemaal eigenlijk niet zoveel toe doet, is er ook niks om bang voor te zijn. Dan kan je gewoon iets proberen. En lukt het niet? Dan sla je een andere weg in. Pas als jij jezelf wijsmaakt dat de situatie bij “falen” onmogelijk is om gelukkig in te zijn, werp je voor jezelf een probleem op. Maar misschien maak je dan de situatie (en jezelf) wel veel groter dan ze feitelijk zijn 🙂

Wat ik trouwens ook denk, is dat je het jezelf onnodig moeilijk maakt als je je geluk afhankelijk maakt van allerlei grootse, dure zaken. Of wanneer je vindt dat je op de één of andere manier het recht hebt om persé, altijd, ieder moment gelukkig te zijn. Dat zie ik om me heen veel gebeuren. Ik ben gelukkig als ik de zonnestralen door het bladerdek kan zien vallen. Oók als ik daarna terug moet fietsen naar mijn kantoorbaan op de zesde verdieping van een grijs gebouw in de Randstad. Met die basis is het makkelijk risico’s nemen.

   14. Wat is je allerlaatste advies als het gaat om je vuurtje volgen?

Begin! Echt waar, begin gewoon. Onthoud dat succes geen garantie is en je niet meer kan doen dan je best. Zo cliché, maar voor mij is dat het enige wat werkt om het hoofd koel te houden. Want makkelijk is het niet, en het gaat ook niet vanzelf. Maar van elke (mis)stap die ik heb gezet heb ik zoveel geleerd. Zowel over mezelf als het ondernemerschap. Begin, and just keep moving forward.


Meer weten over StudioSarie? Ga naar de website van StudioSarie, Facebook van StudioSarie (digitaal) en ArtbySaar (handgetekend)

Liever verder lezen over Sarie’s camper avontuur? Ga dan naar De website van A Wild Journey of de Facebookpagina van A Wild Journey


Benieuwd naar nog meer van deze inspirerende interviews? Zoals met AnneClaire Fleer die corporate life inruilde voor abstracte kunst maken in Londen? Volg The Love Rebels op Instagram en blijf op de hoogte.


Last but not least: Heb je na dit verhaal zoiets van wil ik ook, mijn vuurtje volgen? Alleen blijf je zitten met vragen zoals ‘wat dan’ en ‘hoe dan’? Of word je nu nog overspoeld door alle mitsen en maren? Boek dan een gratis ‘make a change’ gesprek met mij (Sietske) en dan gaan we kijken wat voor jou een eerste stap zou zijn richting een leven met meer vuur!


Boek hier je gratis ‘make a change’ gesprek

Beluister hier de podcastversie

 

%d bloggers liken dit: