fbpx

Afstemmen op je vuurtje is een ongoing proces. Wat vorig jaar nog de perfecte beslissing was, is nu al weer beperkend geworden. En daardoor blijf je dus leaps of faith nemen, omdat je voelt dat dit keuze is die jou het beste uit de verf laat komen. In deze blog deel ik mijn drie grote omslagpunten van 2018 en hoe ik de knoop doorhakte.

1. Bye bye uitkering, hello leuke klussen

Toen ik net uit elkaar was met mijn ex (eind 2016), had ik door de breuk ineens geen dak boven mijn hoofd, maar ook geen stabiel inkomen aangezien ik net stappen had gezet om ondernemer te worden. Ik meldde mij aan voor een bijstandsuitkering en gaf aan dat ik een bedrijf wilde starten. Na het schrijven van een ondernemersplan kreeg ik een jaar later eindelijk een ondernemersuitkering toegewezen. Blij dat ik was! Ik dacht, mooi nu heb ik de vrijheid om me volledig te focussen op het doen wat ik het liefste doe: mijn boodschap delen met andere vrouwen en een manier vinden om daarmee mijn inkomen te verdienen.

Wat ik niet had voorzien was dat de financiële vrijheid die ik voor ogen had, helemaal niet zo vrij voelde. Afhankelijk zijn van een instantie voor mijn inkomen wakkerde mijn prestatiedrang zo erg aan, dat ik bevroor. Ik kwam bijzonder moeilijk vooruit, kon mijn innerlijke motivatie niet meer vinden en was alleen maar gestresst over of wat ik deed in de ogen van de gemeente wel goed genoeg was. Op een gegeven moment besloot ik om de uitkering niet te verlengen. Best een moeilijke keuze, want dat betekende nogal wat financiële onzekerheid.

Hoe ik toch die knoop durfde door te hakken?

Ik stelde me eerst voor of ik een mogelijkheid zag om mijn houding ten op zichte van de ondernemersuitkering te veranderen. Alles is namelijk slechts een kwestie van perceptie. Toen ik mezelf geen beeld hierover kon vormen en ik de prestatiedrang niet kon loslaten, stelde ik mezelf de vraag hoe ik dan wel een inkomen voor me zag. Door mijn eigen bedrijf heen? In mijn beleving had dat nog aanlooptijd nodig, wilde dat genoeg opleveren. Dus wat zou vanaf het punt waar ik nu sta, de volgende stap zijn die wél haalbaar en goed voelt? Ik zag mezelf met grote groepen mensen werken, op festivals of feesten. Iets in de vrijetijdssector dus. Ik zag voor me dat ik zelf kon bepalen of ik wilde werken ja of nee. En ik wilde dat heel graag vanuit mijn eigen bedrijf doen, op zzp basis dus. En met die focus en voorwaarden in mijn achterhoofd, besprak ik met mijn vriend of ik eventueel op hem terug mocht vallen, mocht het niet lukken om direct opdrachten te vinden. Toch een kleine zekerheid inbouwen ;).

Dit was voor mij het moment dat ik genoeg vertrouwen had dat het hoe dan ook goed zou komen en kon ik de knoop doorhakken om mijn uitkering op te zeggen, nog zonder dat ik concreet een nieuwe bron van inkomen had. Ik zag het ook als een stok achter de deur om ook daadwerkelijk opdrachten te vinden. Een week later zat ik bij een kennis in de auto en liet ik terloops vallen dat ik op zoek was naar zzp klussen. “Oh iemand vroeg mij laatst of ik voor hem klussen op bruiloften en bedrijfsfeesten kon doen, maar ik heb gezegd dat ik dit niet wilde. Is dat niet wat voor jou?”. Ik herkende de kans en mailde de opdrachtgever: de eerste was in de pocket. Hij kende ook nog wel een bedrijf dat spelbegeleiders zocht. En zo had ik in 1 week tijd twee verschillende opdrachtgevers erbij, passend bij de voorwaarden die ik voor ogen had. 

2. Bye bye Deventer, Hello Arnhem

3 jaar geleden ruilde ik Arnhem in voor Deventer om te gaan samenwonen met mijn toenmalige vriend. Ik zegde met pijn in mijn hart mijn appartement op (want wat was het leuk in Arnhem!) en besloot er wat van te maken. Maar ik wist wel: als het ooit uit zou gaan of mijn ex wilde toch openstaan voor een nieuwe plaats, dan wilde ik weer terug komen! 

Zo gezegd zo gedaan. Samenwonen bleek het einde te worden van ons samenzijn en zo werd ik weer single. Door omstandigheden was ik nog even genoodzaakt om in Deventer te blijven. Dus Arnhem moest nog heel even wachten. Dat is het ding met verlangens, ze hoeven echt niet a la minute gerealiseerd te worden. Soms heeft het even tijd nodig voor een kans zich aan doet of voor je er zelf klaar voor bent.

Een tijdje later ontmoette ik mijn huidige liefde. Na een jaar heerlijk daten begonnen we over samenwonen. Maar waar? Hij wilde dichter bij zijn familie, en zijn werk. Ik wilde het liefst naar Arnhem. We besloten meerdere opties open te laten, Den Bosch, Nijmegen, Arnhem (We wilden elkaar niet pushen, omdat het een keuze moest zijn waar we beide achter staan). Na heel wat huizen bezichtigen in allerlei plekken, besloten we toch de keuze mogelijkheden wat in te perken. Ik wist namelijk dat als je niet goed voor ogen hebt wat je wil, je veel minder makkelijk iets geschikts vind, omdat je geen focus hebt. Tenzij je natuurlijk helemaal geen eisen hebt, dan kan je de eerste de beste optie aannemen. Maar dat was bij ons niet het geval. Wensen scherpstellen dus: Mijn wens was terug naar Arnhem, zijn wens een ruim en nieuw huis. En dit maakte de zoektocht een stuk makkelijker!

Op een gegeven moment wilde ik zo graag uit Deventer weg, dat ik overwoog die woning alvast op te zeggen. Ik stelde me voor: wil ik hier na 1 december nog zitten? En alles in mij riep NEE! Dat was duidelijk ;). Onderhand weet ik dat mijn gevoel volgen altijd de beste uitkomst geeft en zo stuurde ik diezelfde dag een mail naar mijn huisbaas met de mededeling dat ik ging samenwonen. Nog voor ik daadwerkelijk iets anders had. Het scheelde dat we al in de run waren voor een huis en dat het heel raar moest lopen wilde dat niet doorgaan, maar zeker wist ik het nog niet. Toch vertrouwde ik erop dat er altijd wel een tussen oplossing te vinden was, mocht de optie niet doorgaan.

Een paar dagen later was het woord eruit. We hadden een woning!

3. Bye bye Kwestie van Geluk, Hello The Love Rebels

Kwestie van Geluk, ik voelde hem niet meer. Als ik vertelde hoe mijn bedrijf heette, werd ik er gewoon niet blij meer van! En dat was voor mij een reden om op zoek te gaan naar een nieuwe naam. 

Al vrij snel kwam ik op The Love Rebels. Het duurde alleen nog eeuwig voordat ik hem ook echt serieus ben gaan overwegen. Ik vond m te wollig… Zouden mensen wel iets met Love hebben? Geeft dat wel goed weer wat mijn bedrijf doet? Is het niet te hipster? Toch bleef de naam in mijn achterhoofd en dat betekende: omgooien die handel.

En toen duurde het weer eeuwig voor ik hem écht doorvoerde. Iemand was bezig mijn website te bouwen, en die kwam maar niet met de oplevering. En daar wilde ik op wachten zodat ik alles in één keer kon overzetten. Uiteindelijk heb ik mijn eigen website aangepast en de naam aangenomen omdat ik me realiseerde dat ik wel eeuwig kon blijven wachten, maar als ik iets wilde, kon ik het ook vast gaan realiseren. Ook al zou er als nog een andere website komen (die er als nog nooit is gekomen haha, gelukkig maar dat ik hem zelf heb gebouwd ;)).

Zo heb ik twee dagen achter de computer gekluisterd gezeten om mijn website aan te passen en daarna over te zetten naar de nieuwe domeinnaam. De helpdesk kent inmiddels mijn naam haha. Met als resultaat: een website die weer helemaal past bij mij en wat ik wil uitdragen!

 

Make a change

Zo zie je maar weer, het volgen van je vuurtje is niet per se rozenkleurig. Het is messy, eng, maar altijd de moeite waard. Want als het je lukt om de knoop door te hakken, liggen er mooie dingen in het verschiet, ook al is de weg nog zo hobbelig. Wil je zelf ook graag een verandering doorvoeren, en vind je het lekker om daar even met mij over te sparren? Plan dan hier een gratis make a change gesprek in en dan gaan we kijken wat jij nodig hebt om een stap te maken.

%d bloggers liken dit: